Een eenzame poldermolen

Jaren geleden kopen wij een 17 de eeuwse (voormalige) poldermolen, met de bedoeling er te gaan wonen. Mijn vrouw en ik houden ervan om gezelligheid om ons heen te organiseren. Vrienden en familie die een borrel komen drinken bij een vuurtje. Samen klussen, wilgen knotten, samen eten, dat soort dingen. Dat hadden we al vaak gedaan, op eerdere adressen.

Maar bij de molen wil dit helaas niet goed van de grond komen. Als ik me er verder in verdiep, kom ik al snel tot de conclusie dat het energie- en informatiepatroon van de molen deze gezelligheid niet kent. De molen is bijna zijn hele geschiedenis een stand-alone geweest. Op een open, afgelegen plek – logisch, de wind moest vrij spel hebben. De molenaar woonde er met zijn gezin en verder kwam er niet veel volk over

de vloer. Er was in de loop van zijn bijna vierhonderd jaar oude geschiedenis dan ook veel eenzaamheid geweest.

Dit gegeven beperkt de sociale mogelijkheden van de plek aanzienlijk. Het grappige is dat we daarvóór op een plek hebben gewoond waar lange tijd een herberg is geweest. In dat huis kostte het geen enkele moeite om gezelligheid te organiseren. Zat je met een paar mensen bij elkaar, dan had je al snel een feestje.

Door het veld van de molen ongeveer een jaar lang op de juiste manier te informeren, is het gelukt. We kunnen hier inmiddels heel goed feestjes, etentjes en bijeenkomsten houden. Het veld werkt prima mee met onze bedoelingen.