Een inspirerend veld en een beklemmend veld

Met mijn vrouw ben ik op de universiteit, waar onze jongste dochter haar master diploma krijgt uitgereikt. In een prachtig, historisch gebouw met een rijke geschiedenis. Maar er is iets vreemds. Enerzijds raak ik geïnspireerd en krijg haast zin om mezelf bij een universiteit aan te melden. Anderzijds voel ik een beklemming die ik daar niet mee kan rijmen.

Nieuwsgierig geworden zoek ik via mijn intuïtie contact met het veld van energie en informatie ter plekke. Dat doe ik terwijl we in de aula wachten op het begin van de ceremonie. Ik neem twee velden van energie en informatie waar. Het ene is een veld van wat ik noem ‘kennis en wetenschapsbeoefening’. Hierin zijn de energie en informatie opgenomen die te maken hebben met de oorspronkelijke inspiratie om bijna vier eeuwen geleden deze universiteit op te richten. Het bevat liefde voor wetenschap, voor het vergaren van kennis en voor het gestructureerd doorgeven van die wetenschappelijke kennis. Dit veld heeft een inspirerende uitwerking op wie daarvoor openstaat. Ikzelf bijvoorbeeld, maar ook de hoogleraar die de ceremonie leidt en met veel passie over het vak en de universitaire onderwijspraktijk vertelt.

Maar waar komt die beklemming dan vandaan? Ik neem ook een andere energie waar, die afkomstig blijkt van de betreffende universiteit. Het is een stevig, wat gesloten en rigide aandoend veld, met vaststaande patronen, procedures, normen en eisen. Hierin is voelbaar dat de universiteit te maken heeft met een harde financiële realiteit en een grote waarde aan vastgoed. In dit veld draait het vooral om behoud

en beheer, voorzichtigheid en verantwoordelijkheid, om normering en standaardisering. Allemaal zaken waarvan ik me kan voorstellen dat ze belangrijk zijn voor zo’n instituut.

Toch is duidelijk dat dit veld niet helemaal lekker in zijn vel zit. Het voelt strak en gespannen. Het is dichtgemetseld met normen en verantwoordelijkheden, terwijl het veld van de oorspronkelijke inspiratie te ver naar de achtergrond is geraakt. Meer uitwisseling tussen deze twee velden zou zeker helpen om de spanning te verminderen. Technisch gezien kan ik die uitwisseling direct tot stand helpen komen. Toch doe ik dat niet, hoezeer mijn handen ook jeuken. Dat zou anders zijn als de universiteit mij hierom had gevraagd, maar nu heb ik geen autorisatie. Ik concentreer me weer op de diploma-uitreiking en dat wordt een heel feestelijke ervaring.